Mala polen

Op 23 april 2009 zijn we naar Mala in Polen vertrokken voor de opening van het motor seizoen.
Hoe we op het idee kwamen om naar Mala te gaan?
Op 12 December 2008 nam Audrius uit Vilnius Litouwen contact met ons op. Via onze site.
Hij vroeg ons of het mogelijk is om hem te helpen met het oprichten van een BFC chapter in Litouwen.
Natuurlijk wilden wij dat wel doen.
Afstand Vilnius en Silvolde is 2200 Km dus probleempje.
Via de mail al een aantal dingen uitgelegd en er werd besloten elkaar in augustus tijdens het EMC te treffen en daar verder te overleggen hoe en wat te doen.
Later stelde hij voor of we elkaar niet in Mala in Polen zouden kunnen ontmoeten tijdens het openings evenement van Priester Roman(Wuju). We hebben uitgezocht of dit mogelijk was en hoe we het zouden kunnen doen. Mailen met Polen: Wat is er mogelijk qua overnachting en het huren van een motor.
Contact gezocht met Boanerges, een christelijk club in Polen. Ze waren zeer behulpzaam en boden ons slaapplaats aan en hulp waar nodig.
Afstand 1300 km (enkele reis)in 1 weekend dus besloten we met de auto te gaan.
Opeens kregen we email van ene Agnes. Zij was door Wuju ingeschakeld om met ons te overleggen over de slaapplek en over ons verblijf.
We spraken met Agnes af om haar in Krakow te ontmoeten en vandaar samen verder te gaan naar Mala.

Donderdag 23 april.

Wij vertrokken op 23 april om 09.00 uur s’morgens en kwamen in Krakow aan om 22.00 uur.
Erg moe en op zoek naar een hotel. (Apishotel) de adressen klopten niet die we van internet gehaald hadden.
Maar uiteindelijk vonden we een hotel, we kregen een kamer met 4 bedden. We gingen meteen doodmoe naar bed en stonden om 09.00 weer op.

Vrijdag 24 april.

We hadden afgesproken met Agnes om haar te ontmoeten bij Wamel 5 een kasteel in de stad.
We troffen haar aan op de trap van het kasteel.
Het klikte gelijk tussen ons en haar.
Een aardige meid die ons meenam naar haar ouderlijk huis in de buurt van Debica (2uur rijden van Krakau).
Wij dachten dat ze ons wel naar een hotel in de buurt zou brengen, maar we moesten bij haar thuis overnachten. (heel gastvrije mensen), s’avonds gegeten in het hotel waar Agnes haar moeder werkt in de bediening.


 

Zaterdag 25 april.

s’Morgens op tijd weer op en naar een plaats in de buurt voor wat souveniers, dit werd dus een petje.


Hierna gezellig een uur gewacht op een heerlijke pizza.
Toen langzaam richting Wuju om hem te ontmoeten en een daar ’s avonds samen met de andere al gearriveerde bikers een bbq.

Op weg naar Wuju in Mala gingen we eerst langs een groot beeld waar alle bikers die naar het evenement gaan langsrijden.
Toen door naar Wuju. Hij is een heel aardige gulle gastvrije vreemde priester (2 grote honden, een hagedis en slang) Hij rijdt op een Goldwing 1800 kan hij ook niks aan doen natuurlijk.
Kennis gemaakt met bigos, een pools gerecht en om een uur of 19.00 kwam Audrius met zijn vrienden aan in Mala. Direct werden wij geroepen om de mensen uit Vilnius te ontmoeten en te begroeten. Wat hadden we daar naar uitgekeken. Onze nieuwe vrienden!
Samen met hen verder gegeten en veel besproken. Het was of we al jaren elkaar kenden. Ze hadden veel kleine cadeautjes meegenomen. Ook kregen we 2 zwarte broden( een soort roggenbrood) uit Litouwen en een special zelfgebouwen alcoholvrij drankje en een aantal speldjes .
 

We konden hen wat dingen uitleggen over BFC.
Duidelijkheid geschept over regels en wetjes (die hebben we namelijk niet, wel richtlijnen volgens de bijbel).
Dus dit is nu duidelijk.
Ondertussen nog een interview voor de poolse krant.


Om 24.00 uur zijn wij vertrokken naar ons slaaphuis en Andrius en broeders naar de voor hen geregelde plek.

Zondag 26 april.
s’Morgens naar Mala voor de opening van het seizoen.
De weg naar Mala was afgezet voor alle autoverkeer. Alleen de motoren mochten doorrijden. Maar houdt Agnes maar eens tegen! Ze maakte een babbeltje met de agenten en jawel we mochten als echte VIPs door rijden, zelfs tot bij het huis van Wuju!

We werden blij ontvangen door Wuju.
Er waren al heel wat bikers gearriveerd.
Op het veld werd een openlucht dienst gehouden.
Zoals het met echte VIPs gaat, werden we voorgesteld aan de burgemeester en aan de bisschop.
Later werden de vlaggen gehesen van de landen die daar aanwezig waren.
Dus ook de Nederlandse vlag, maar….die was er niet. Dit was ons te laat gezegd anders hadden we er een meegenomen.
Als alternatief hebben we toen maar de Europese vlag gehesen. Ook hadden ze het Wilhelmus niet…..dan maar het Duitse volkslied. Ach daar doen we niet moeilijk over.
 

Tijdens de dienst was er ook nog een stel motormuizen die elkaar het ja woord gaven.

Aan het eind van de dienst werd ons gevraagd om op het podium te komen en wat te zeggen tegen, jazeker, 10.000 mensen. Dit gebeurde in het engels en Agnes heeft het netjes (denk ik) vertaald. Wuju vroeg ook of we in het Nederlands wilden bidden voor de motorrijders en andere weggebruikers. Dat is indrukwekkend! Ze verstaan er niks van maar zeggen wel amen als je klaar bent.


Tussendoor ook even voor de tv een interview geven.

Toen de dienst was afgelopen gebeurde er iets vreemds/ moois.
Van de negen priesters deden zeven de habijten uit! Eronder hadden ze hun motorpakken aan!!!
We gingen namelijk die middag met z’n allen rijden.
Dit gebeurde na de gezamenlijke maaltijd. Er was heerlijke erwtensoep en brood voor iedereen.
Elkeen zocht zijn motor op en sloot aan bij de lange stoet.
Keurig waren de wegen afgezet en maakten we een rit van zo’n 30 Km door een van de mooiste plekken van Polen.
Te snel kwam daarna (dachten we) het afscheid.
Maar nee, Wuju wilde ons en de Lithouwers niet laten gaan zonder dat we een warme maaltijd hadden gehad!
Er was nog bigos over van de dag ervoor. Agnes warmde het op en ook haar ouders kwamen en deelden met ons dit eten. Over gastvrijheid gesproken……

Ja toen was het dus echt tijd.
Over en weer werden uitnodigingen gedaan. Zij bij ons en wij daar……………
Lithouwen……..Polen………Holland……..wanneer en waar??

Op weg naar huis kwamen we al snel in een lange stilstaande file terecht.
Tot Berlijn zijn we doorgereden en daar hebben we een hotel gezocht, gevonden en er heerlijk geslapen.
De volgende dag verder op weg naar Holland.
We waren thuis en de mailtjes waren er al en er kwamen er nog meer.
De algemene uitslag was wel dat we allemaal ontzettend hebben genoten. En dat we elkaar opgebouwd hebben.
Ook Agnes vraagt dringend om haar toch vooral niet te vergeten. Hoe kunnen we dat nu doen? Zij heeft ons haar bike geleend zodat we met de stoet mee konden rijden! En zulke gastvrije vriendelijke mensen vergeet je niet!